Kościół Matki Boskiej Bolesnej jest w stylu neoromańskim. Zbudowany został z solidnej cegły, a zwieńczony ażurową wieżą stanowiącą charakterystyczny i symboliczny punkt dzielnicy. Rozwiązanie konstrukcyjne szczytu wieży wzbudzało wiele emocji i polemik. Istniały propozycje, aby była ona żebrowana i kryta dachówką, lecz ostatecznie zwyciężyła koncepcja zwieńczenia jej ażurowym stalowym hełmem wykonanym w Zakładach H. Cegielskiego.

W kościele na uwagę zasługują:

· ołtarz główny z piaskowca pińczowskiego, kuty, wykonany przez wrocławską firmę Künzel & Hiller

· figura Matki Boskiej Bolesnej, kopia Piety Michała Anioła z Bazyliki św. Piotra w Rzymie, wykonana z marmuru diamentowego, sprowadzona z Włoch przez firmę Szpetkowski z Poznania

· ołtarz boczny św. Józefa, ufundowany przez rodzinę Schneiderów, a wykonany przez poznańskiego rzeźbiarza Piotra Gimzickiego

· ołtarz boczny św. Łazarza, ufundowany przez rodzinę Kayserów, a wykonany przez firmę Szpetkowski z Poznania

· ołtarze św. Antoniego i św. Kazimierza, wykonane przez Piotra Gimzickiego

· ambona z piaskowca pińczowskiego, kuta, dostarczona przez wrocławską firmę Künzel & Hiller

· obraz olejny Adoracja Najświętszego Serca Pana Jezusa w lewej nawie, sygnowany: P. Gardzielewski, na którym postać Chrystusa otaczają przedstawiciele różnych stanów

· droga krzyżowa, zakupiona w firmie Pankau, a sfinansowana ze składek parafian

· organy, sprowadzone z firmy E.F. Walker w Ludwigsburgu (Wirtembergia)

· zegar wieżowy, który posiada cztery tarcze zewnętrzne o średnicy 1,5 m, dar pana Piechowiaka

· trzy dzwony na wieży z firmy Schilling z Apoldy (Turyngia), zarekwirowane w czasie l wojny światowej, dwa nowe dzwony ufundowane przez panią Suwalską.

W 1928 roku na placu przy kościele wzniesiono Grotę Matki Bożej z Lourdes. Wykonano ją z kamienia skalnego na planie półkola. W 1938 roku ks. proboszcz Józef Gorgolewski rozpoczął budowę domu katolickiego jako ośrodka kulturalno-oświatowego dla dzielnicy. Niestety, okupacja hitlerowska uniemożliwiła ukończenie dzieła. Do jego kontynuacji wezwał wiernych ks. proboszcz Marian Frankiewicz już w 1946 roku. On też utworzył na parterze domu Kaplicę Chrystusa Nauczyciela.

Latem 2004 roku wykonano w kościele ogrzewanie podłogowe oraz wymieniono zniszczoną posadzkę. W tym samym roku pojawiła się konieczność natychmiastowej naprawy skorodowanego metalowego hełmu wieży wraz z jej górnym korpusem, gdyż groziłaby katastrofa budowlana. W czerwcu 2005 roku ażurowy hełm wyremontowany w Zakładach H. Cegielskiego powrócił na swoje miejsce, a górna i środkowa część wieży została starannie odrestaurowana.

W sierpniu 2005 roku kościół wymalowano. Przy okazji odsłonięto fragment dawnej polichromii – zamalowanej w okresie powojennym. W okresie przedwojennym polichromia zdobiła całe wnętrze świątyni.